Naucalpan/Mexico City

Na San Luis Potosi hadden we nog twee weken te gaan in het bijzondere en hele interessante land Mexico. Onderweg naar Naucalpan was er een leuke verassing voor ons. We maakten een tussenstop bij de piramides dichtbij de stad! We kregen wat vrije tijd om deze te bekijken en te beklimmen, en van onze lunch te genieten bovenop een grote, oude, Mexicaanse piramide. Om de Mexicaanse cultuur te vieren had ons advance team een pinata geregeld toen we aankwamen op onze locatie. We ontmoetten onze nieuwe hostfamilies dezelfde avond en zij brachten ons naar ons huis voor deze twee weken. Ik woon deze keer samen met een roommate uit China. Tiki is haar naam. De familie bestaat uit een vader, moeder, jongentje van 11 jaar oud, en een meid van 13 jaar oud. De moeder en dochter spreken aardig Engels, en de vader kan zich ook best verstaanbaar maken. De eerste paar dagen moest ik een beetje wennen hier. Ik denk dat het is omdat de familie best rijk was en me niet zo heel erg verbonden voelden met hun lifestyle. Ze wonen in een heel groot huis. Dit staat op een terrein met een aantal andere huizen die beveiligd worden door een groot hek en een man hier 24 uur shifts draait, alleen maar om dat hek te openen voor de bewoners van de huizen op het terrein. We hebben een werkster in huis die altijd druk in de keuken bezig is, maar nooit met ons mee eet, en de kinderen worden nogal gepusht om hoge cijfers te halen op school. We zagen de familie meestal alleen tijdens ontbijt en avondeten, en wanneer ze ons wegbrachten en ophaalden natuurlijk. Gelukkig zijn mijn roommate en ik goed bevriend en konden we onszelf goed vermaken. Ondanks deze minpuntjes was de familie alsnog heel aardig. Ze zorgden goed voor ons en ik heb het ook zeker naar mijn zin gehad. Er was alleen helaas niet zo’n hele goede connectie voor mijn roommate en mij met de familie. Het mooie is dat je overal van leert en dat ook dit een deel van de ervaring is. Ik ben blij dat ik dit heb meegemaakt.

Deze week in Naucalpan, wat een soort grensstadje aan Mexico City is, heb ik ook veel interessante vrijwilligers activiteiten gedaan. We werkten hard om onze show uit te verkopen en was ik een dag ingedeeld voor promo. Dat houdt simpelweg in dat je de show promoot door bijvoorbeeld flyers uit te delen en over de organisatie te vertellen. Vandaag was ik in een soort stadsgebouw waar verschillende soorten dans- en bewegingslessen werden gegeven, en waar ik korte presentaties gaf in de klassen over wat wij doen als Up with People. Ik heb zelfs een Mexicaanse dansklas meegedaan. Wat ik deze week ook weer deed was World Dance Classes geven. Op verschillende scholen, waarvan we op een ook een parade of nations deden. We waren hierbij met een groep van ongeveer 10 man, allemaal in internationale kostuums. We deden verschillende korte culturele activiteiten, zoals dans, talen en vlaggen. Dit soort dingen vind ik altijd zo leuk om te doen. Ik droeg een Russisch kostuum dit keer. Ook classroom workshops was weer iets dat ik deed deze week. Dit deed ik voor kleinen kinderen op de basisschool, maar ook voor middelbare scholieren. Met hen deden we “take a stand” workshops waarbij we de leerlingen statements voorlezen waar ze het mee eens zijn of niet. Daarna delen ze hun gedachten en meningen, en daar komen de meest interessante antwoorden uit op. Nu Engels niet de moedertaal is voor de mensen in Mexico, hielpen ze elkaar allemaal om te vertalen wat ze wilden zeggen. De week erop had ik een hele dag met het education team die verschillende workshops met ons deed. Voornamelijk over samenwerken, waarderen en respecteren. Maar uiteraard ook met leuke gekke spelletjes. Ook voerden we met een klein groepje een kortere show op deze week. We zouden dit opvoeren voor het ministerie van toerisme en een groep van 600 kinderen. Toen het ministerie helaas op het laatste moment moest afzeggen bleven de enthousiaste kinderen over.

Deze twee weken besteden we ook veel aandacht aan ons als de cast. Tijdens castmeeting praatten we over hoe wij als cast dat vuur terug kunnen vinden dat misschien een beetje begint te doven bij sommigen. We zijn ongeveer halverwege de tour en een aantal mensen raakt uitgeput waardoor ze zich niet meer volledig kunnen inzetten. Castmeetings zijn hele goede momenten om even met z’n allen bij elkaar te zijn en onze harten te luchten. Iedereen in de cast is ingedeeld in een hometeam. Dit is een groep van ongeveer tien mensen waarmee we af en toe de tijd krijgen om wat leuke activiteiten te bedenken en te doen. En ook om in een wat kleiner en vertrouwd groepje te zijn. In Naucalpan kregen we daar ook wat tijd voor en mijn hometeam kwam weer met de gekste en grappigste spellen op. Op maandag deden we een heel leuk spel met de hele cast in het park waar we de hele week hadden doorgebracht. Het was het raadsel over wie de ijscoman had vermoord en hoe. De hele middag deden we in groepen verschillenden activiteiten om hints te verzamelen, en de uitkomst zei ons dat onze education manager de schuldige was, met een wc-rol als moordwapen. Ook hadden we in Mexico City een regional learning day, waarbij we de stad mochten verkennen. We begonnen met z’n allen in zo’n toeristische dubbeldekker bus, en hadden de rest van de dag vrij voor onze eigen interesses. Ik bracht de dag door met een Zweedse vriendin van mij, Jennifer. Het is altijd zo leuk om een nieuwe stad te ontdekken, vooral in zo’n gaaf land als Mexico! Maar ook de dingen als onze Mexicaanse medley oefenen buiten in het park, maken me heel blij.

Voor onze show in Naucalpan, de eerste week, hadden we een heel gaaf theater. We traden op in een groot openlucht theater dat bijna helemaal rondom liep. Vlak voordat we ons publiek zouden ontvangen begon het ongelooflijk hard te regenen. Als de wiedeweerga brachten we alle belangrijke technische onderdelen in veiligheid en probeerden we onze showcostumes een soort van droog te houden. Dat soort gekke dingen kunnen natuurlijk ook altijd gebeuren! De week erop was heel speciaal voor ons allemaal. We traden op in Mexico City vanavond in een prachtig theater, om de 50 jarige bestaan van Up with People, of hier in Mexico, Viva la Gente te vieren. Vanavond hadden we de eer om samen met the colwell brothers op te treden. Zij zijn degenen die Up with People hebben uitgevonden, en vanavond, als stokoude mannetjes, zongen ze samen met ons op het grote podium. Alles was in stijl ons 50 jarige viering, en een ander heel leuk onderdeel van de avond, was dat mijn ouders naar Mexico waren gekomen om de show hier te bekijken. M’n moeders aan het werk en vaders op meegekomen als stand-by passagier. De rest van de avond bracht ik met hen door.

De wereld is eigenlijk zo klein en toeval is overal. In Naucalpan heb ik iets meegemaakt wat ik persoonlijk heel bijzonder vind. onze main facility hier was een gebouw waar verschillende dans- en bewegingslessen gegeven werden. Een balletdanser hier sprak met een van onze staffmembers en vroeg zich af of er misschien een Nederlander in de cast was. Zij trok mij uit een workshop en bracht me naar hem, en de situatie was dat hij Hollandse klompen nodig had voor een dansstuk. Laat het nu net zo zijn dat ik een moeder heb die in een klompenmakerij werkt, en dat zij de week erop naar Mexico City zou komen. Hierdoor viel alles perfect op zijn plaats, en had de man op tijd voor de show zijn klompen, waar hij een lange tijd voor gezocht had. Dit soort momenten vind ik zo speciaal en gaaf. Dat je iemand aan de andere kant van de wereld op deze manier kunt helpen.

Het grootste deel van onze cast vertrok op maandag 16, maar omdat ik twee dagen later met de Aziaten mee zou vliegen, had ik nog twee dagen over hier in Mexico. Mijn eerste hostfamilyday was de eerste week in Naucalpan. We bezochten een heel leuk Mexicaans restaurantje waar we ’s ochtends taco’s en tortilla’s aten. Daarna reden we naar Mexico City waar veel mensen waren op deze zonnige dag. We bekeken een aantal musea en het grote plein in het midden van de stad. We liepen door de straten, over marktjes en langs grote gebouwen, terwijl we onszelf lieten overwelven door de mooie plekken. In een ander restaurant aten we lunch en na nog wat andere plaatsen bezocht te hebben was onze laatste stop bij het huis van oma. Een lief oud Mexicaans vrouwtje. Tijdens de twee extra dagen aan het einde van de week bekeken we m’n hostbrothers basketballgame en gingen we naar een typisch Mexicaanse verjaardag van een familielid. Ook aten we opnieuw zo Mexicaans mogelijk in een restaurant, bezochten we een heel schattig en klein dorpje, het huis van een bekende kunstenaar, en als kers op de taart woonden we ook een echte paardenrace bij. Dit had ik nog nooit meegemaakt, en het was een bijzondere ervaring. De koffers moesten hierna alweer ingepakt worden helaas, en op maandagochtend bracht een vliegtuig ons via Miami naar…. BERMUDA!